 |
|
 |
خال مه رویان سیاه و دانه فلفل سیاه *** هر دو جان سوزاند اما این کجا و آن کجا
کارگــر در زیـر بـار و دخترک در زیـر یـــار*** هر دو مینال انــد، امــا این کجا و آن کجا
مـــــردم دروازه غـــــــار و دریـــــا کنــــار*** هــر دو عریـان اند، اما این کجا و آن کجا
شهــرام جــزایــری و رئیـس بانک ملی*** هـــر دو دزد انـد، امــا ایـن کجا و آن کجا
چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی
چه بغض ها که در گلو رسوب شد نیامدی
خلیل آتشین سخن تبر به دوش و بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی
برای ما که خستهایم و دل شکسته ایم نه
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی
تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام
دوباره صبح، ظهر، نه غروب شد نیامدی
از شاعری که نمیدونم اسمش چیه ...
خسته ؛
خسته از عالم و آدم خسته
خسته از شبِ تاریک و سیاهیهایش
خسته از روز مریض و در به دریهایش
خسته از آدمکهای هیچ صفت
خسته از عالم پست
غربتی داشتهام در خور وصف
گریهای داشتهام همچو یک ابر بهار
خسته از هر چه میان من و او باقی ماند
...
...
این شعر چون یه کم خشنه بقیشو نمیذارم تا به بعضیها بر نخوره ...
با ما کج و با خود کج و با خلق خدا کج
یک دم قدمی راست بنه ای همه جا کج ... !
اگر این ماهیان رنگی نبودند
در این تنگی به این تنگی نبودند
اگر همسایه ها یکرنگ بودند
حصار کوچه ها سنگی نبودند
ابر بارنده به دریا می گفت:
گر مبارم تو کی دریایی؟
در دلش خنده کنان دریا گفت:
ابر بارنده تو هم از مایی!!!
چیست در زمزمه مبهم آب ...
چیست در همهمه دلکش برگ ...
چیست در بازی آن ابر سپید ...
روی این آبی آرام بلند ...
که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال...!
